"Are we not all prisoners?"

Nihayet bitirdim bu kitabi. Uc ayimi yedi ne yalan soyliyim. Gurur meselesi yapmistim Bayan Woolf'a karsi. Iste sirf bu yuzden Ulysess'i okumayacagim, niyet bile etmeyecegim. Bu durum bir edebyatci icin ne kadar nahos olsada. Hayir efendim, hayatima tecavuz bu dupeduz.

Yasadigi her anin sonuna kadar farkinda olmak, etrafinda olan bitene teslim olurken karsi pencerede sonen isikla baska hayatlara, onlarin katmanlarina, kendine acilan ama an be an agirlasan gercege ne kadar dayanabilir ki bir insan? 172 sayfa boyunca bir yasam bunaltisina, bir duyarsizlik oykusune, sefil bir aska, pesini sinsice birakmayan gecmise, anilara nasil hapsedilir bir okuyucu? Boyle hapsoldum ben bu sayfalara, elimde aylarca surunen bu kitap miydi yoksa icinde tutundugum ne vardi boylesine bilmiyorum efendim. Belki de dedim ya gurur meselesinden ote birsey degildi benimkisi.

Nihayetinde sordu ya Woolf "Aslinda hepimiz birer mahkum degil miyiz ki?" diye, o zaman yakami birakti bu kitap, bu uc aylik iskence.