asil yaralayan seyleri buraya yazmak gelmiyor insanin icinden.. bir S. abim vardi, new york'ta, brooklyn'de.. hep yardimima kosan, arayip agladigim, "parasiz kaldim napicam ben" dedigim. birlikte bayramda zeynep'lere yemege gittigimiz..bize tum lazligiyla hamsi tava yapan, bir yandan tatli asabiligiyle soylenip, 'bunlarda kiz olacak guya' diye sakayla azarlayan..sonra takim olup, adam asmaca oynadigim, ya da ramazanda iftardan sonra hep beraber cemaatten kacip sinemaya gidelim dedigimizde, istemese de bizi cocuk gibi sevindiren..belki de brooklyn'de en sicak, en dostane, en sahip cikilmisligin verdigi emin duyguyla yasadigim rahat gunlerin kocaman parcasi S. abim. sonra noldu, zeynepler istanbula tasindi, ben ona daha fazla yuk oldum, sonra ben dondum istanbul'a.. o kaldi new york'ta..bir kizla evlendi.. hic unutmuyorum soguk bir aksam yine turkiye'den donusumde beni havaalanindan almisti. yol boyu arabada bu kizi anlatti, nisanlandiklarini, kotu bir suprizle karsilastiklarini.. dua istedi. evleneceklerdi. iste boyle vefakar, boyle saglam bi insan S. abim. ben istanbul'a dondum, o brooklyn'de evlendi.

bazi hikayeler var hayatimizda, birseyler cikip kendini hatirlatmadikca farketmedigimiz.. unuttugumuz.. ben en cok bu kismini seviyorum brooklyn hikayemin.. tanidigim guzel insanlari, ve bana yapilan buyuk iyilikleri...

simdi brooklyn belki karli, s. abim burada, gitmeden gorsem onu..