Müthiş bir baş ağrısı saplanmış durumda beynime. Son noktayı on dakika önce o pek "harika" "personal essay"ime koydum. 25 sayfa hedefime ulaşamadım, 20. sayfada artık öyle bir tükenmişlik vardı ki üzerimde, yazacak tek kelime daha bulamadım. Zaten yazı dediğin sayfa hesabıyla ne kadar olur ki, işte olsa olsa benimki kadar olur.
Son paragrafımı da zaferimin bir işareti olarak şuraya ekleyiveriyim efendim :P
Do I wish things happened differently? Definitely not. At least the two years I spent in New York helped me to come to terms with my own circumstances. I embarked on my journey with New York City, I loved it, I sometimes felt intimidated, sometimes overwhelmed by it but most of the time living in New York was pure exhilaration of refreshing discoveries.
Bunu da toplamda blogumun iki okuru olduğu gerçeğinden cüretle kopyalıyorum. Onlar beni tanıyor nasılsa.
Sıra son chapter'a geldi. John hala hepsini yollamadığımı görünce büyük hayal kırıklığına uğrayacak :(
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
1 comment:
"That's one small step for a man, one giant leap for mankind" ;))
p.s.: i *heart* the last paragraph!! xxx
Post a Comment